MUZYKA KLASYCZNA

Dziś moimi zmysłami włada poezja i klasyka.
Wiatr świszczący w uszach prawie jak muzyka.
Szarość duszy zaczęła otulać świat.
Gdzieś na pożółkłej trawie rośnie uschnięty kwiat.

Rzeka tęsknoty płynie gdzieś w odległym kierunku.
Powietrze życia żyje bez kłopotów, frasunków.
Wierzby płaczące co płaczą, teraz się uśmiechają.
Ciekawe czy płacz swój maskują, czy jakieś powody mają.

Czytam kolejne wersy, słucham kolejnych nut.
Zapominanie – łatwy dnia codziennego trud.
Usłysz te czyste dźwięki płynące jak czyste łzy!
Nie słuchasz, nie chcesz słyszeć… wszędzie tylko Ty, Ty, Ty.

Wkrótce przyjdzie zima, wszystko przykryje śnieg biały.
Przeminiesz jak kwiat zmrożony, na wielkim świecie mały.
Może słusznie mówili, może racje mieli.
Serce moje nie płacze, lecz też się nie weseli.

Te ciągnące się dźwięki, one mają Cię w sobie.
One mi przekazują, lecz co mówią nie powiem.
Wsłuchując się czuję smutek, rozpacz, rozgoryczenie.
Napawa mnie to szczęściem i daje radości tchnienie.

Pomóż mi się rozpłakać, od tak, na zawołanie.
Z radości łkać i goryczy… na aniołów wezwanie.
Pomóż mi zapomnieć, o wszystkim co nas łączyło.
Zaczniemy wszytko od nowa, by nic między nami nie było.

18 października 2016
P.Rojewska

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>